Passend Onderwijs, het past (nog) niet…. - Flowermum

Het is nu ruim 2 jaar geleden dat onze dochter een “thuiszitter” werd. Nooit had ik toen kunnen bedenken dat ze zo lang niet naar school zou gaan. We “hadden” immers rugzakjes en we “kregen” Passend Onderwijs, voor ieder kind alle kansen om naar school te kunnen gaan, het klonk allemaal zo mooi. Hoopvol ging ik aan de slag voor onderwijs dat zou passen voor dochter.
Maar naar school gaan is helaas geen recht, het is alleen een plicht. Als ouder kun je geen school dwingen je kind Passend Onderwijs te bieden, dat blijkt wel in de praktijk nu een jaar na de invoering van Passend Onderwijs. Maar omdat het wel een plicht is moet je aan veel instanties verantwoorden waarom er voor je kind geen passende school is.

Onze dochter van 16 jaar heeft Autisme en een Angststoornis dat houdt in dat ze o.a. moeite heeft met informatie en prikkelverwerking, grote klassen, drukke schoolpleinen, een continue veranderend rooster ze wordt daar letterlijk ziek van. Leerkrachten die uitvallen, invallers die je niet kent, themaweken die je vaste Nederlands, Duits, Aardrijkskunderooster overhoop gooien, dochter raakt daarvan in paniek. Na een reguliere basisschool, een 1e klas op een reguliere Mavo en 2 maanden op een cluster 4 school zit ze dus nu al ruim 2 jaar thuis. Want ook de Cluster 4 school kon niet de veiligheid en stabiliteit bieden die ze nodig heeft. Het was een school dicht in de buurt zodat ik haar kon brengen en halen. Er zaten echter veel kinderen met grote gedragsproblemen op, onze dochter heeft ook problemen maar geen agressief gedrag, schreeuwen, weglopen, gooien met dingen…… ze heeft hier een nare tijd gehad. Later heeft deze school gezegd dat ze haar niet aan hadden moeten nemen omdat ze daar niet “paste”. Fijn die erkenning, maar dochter heeft er een trauma erbij.
Nu doet ze thuis IVIO onderwijs, een soort LOI voor kinderen. Ze gaat heel langzaam maar haalt erg goede cijfers en de begeleiding? Die doe ik, en eens in de 3 tot 4 weken komt er iemand van de school die dit aanbiedt een half uur langs om te vragen hoe het gaat.
Dit is Passend Onderwijs anno 2016.

Niemand wil dat z’n kind 2 jaar thuiszit, het is af en toe loodzwaar om weer de boeken op tafel te moeten leggen en je kind te stimuleren aan het werk te gaan met lesstof in een methode die zelfs voor mij ingewikkeld is. Ik heb hier niet voor geleerd ik weet niet of ik het goed doe. Begeleiding voor onderwijs mag ik niet inkopen van haar zorgindicatie, want onderwijs en zorg zijn nog niet “ontschot” terwijl dit zo hard nodig is. Mijn baan heb ik jaren geleden al moeten op geven omdat dit niet meer te combineren was met de zorg voor onze dochter. Nu ben ik naast gebruikelijk full time moeder ook autismecoach, leerkracht, chauffeur, zorgverlener en verpleegster, 24 uur per dag (ja ook vaak s’nachts). Want kort geleden hebben we gehoord dat dochter ook een vorm van reuma heeft waardoor ze al jaren veel pijn heeft en erg vermoeid is. Dit maakt het hele Passend Onderwijs verhaal nog moeilijker, welke school kan aangepast Onderwijs bieden voor kinderen met psychische en lichamelijke problemen? Welk Cluster….. 1,2,3 of 4??
Is er dan geen enkele goede school die iets kan bieden aan dochter? Ja die zijn er zeker, alleen niet in onze regio, verder reizen als 10 kilometer is gewoon geen optie voor haar. Vanwege de angst en vermoeidheid/pijn.

En zo komt het dat dochter al 2 jaar thuis zit, uitzichtloos, niet wetend hoe en welke weg te volgen. Het allerergste is de eenzaamheid, geen school of clubs hebben betekent ook geen vrienden. Dus raakt ze steeds meer geisoleerd, het is schrijnend om te zien hoe een ooit levenslustig creatief meisje (ondanks de problemen die ze had) wegkwijnt en steeds magerder en verdrietiger wordt. Ik kan als moeder geen vriendin vervangen, en ik heb zo vaak geprobeerd haar in contact te brengen met andere kinderen maar het is te moeilijk, te ingewikkeld voor haar om vriendschappen te onderhouden, zeker als je niet naar school gaat. Ze heeft een online vriendin waar ze een computerspel mee doet, maar die gaat naar school, dus ze telt de uren letterlijk af totdat het meisje uit school is en ze iemand heeft om online mee te “praten”. Hoe eenzaam!

Passend Onderwijs anno 2016 is er niet voor iedereen, het is er zelfs niet voor heel veel kinderen. Er is veel onzichtbaar leed, onzichtbaar voor Samenwerkingsverbanden, ZATcommissies,
Leerplichtambtenaren, Zorgcoordinatoren, Onderwijsinspectie, Minister Dekker……. want thuiszitters zijn onzichtbaar, ze zijn alleen een cijfertje in de thuiszittersstatistieken,
Maar het kind, wie ziet het kind eenzaam op zijn/haar kamertje, denkend dat het zijn of haar schuld is dat ze niet naar school kunnen, het verdriet van er niet bij horen. De ouders die worstelen en doodmoe zijn van het zoeken naar oplossingen, van het verantwoorden, van zorgen, van de bureaucratie…….`

Ik hoor wel eens moeders na 2 weken vakantie verzuchten: heerlijk dat ze weer naar school gaan, ik zeg tegenwoordig maar niets meer.
2 jaar is lang, heel lang voor het kind maar ook voor de ouders. Wat zou het heerlijk zijn om dochter s’ morgens uit te kunnen zwaaien als ze op haar fiets zou stappen met een dikke boekentas en om haar succes te kunnen wensen met haar toets Engels en plezier met haar vrienden! Ik kan er alleen maar van dromen.

Passend Onderwijs 2016 past nog lang niet voor alle kinderen. 

Deze tekening maakte ze onlangs, het zegt meer als 1000 woorden……

 

                       Beccadown 300x230

Angst Verlamd - Anoniem

ANGST VERLAMD
 
Autisme! De jongeman van 17 met een normaal intellect zit in zijn kamer. Op kleuterleeftijd al de diagnose autisme, veel angsten en een te jonge ontwikkeling. Voor begeleiding een gesloten boek, onbenaderbaar, geen biologische klok, een gebrek aan intrinsieke sturing. Ach ja, hij kan niet beter. Er is al zoveel voor hem geprobeerd.
Wie door dit masker heen kijkt hoort zijn hoofd. Het had zoveel anders kunnen zijn. De interesse in ICT-programmeren is hoog, maar hij was zo bang en hij voelde zich op scholen zo alleen. Als autodidact heeft hij wel wat geprobeerd, maar hij mist veel basis leervaardigheden die hij had kunnen leren. Het had zoveel anders kunnen zijn als ze hem hadden begrepen en de kennis van de vertraagde ontwikkeling en sensorische overprikkeling hadden gebruikt. Het was geen onwil. 
 
DE BASISSCHOOL
De reguliere basisschool kon hem veel structuur bieden, maar daar was deze school al heel goed. Dit was zonder aanpassingen mogelijk. Hij had op zijn autisme gerelateerde problemen extra ondersteuning nodig, maar dat was op  zich niet het probleem. Wel zijn eenzaamheid, zijn buitengesloten zijn. Het wezenlijk anders zijn is voor de andere kinderen lastig en ook school kon op dat moment niets met zijn zeer jonge gedrag en gevoel van onveilig zijn. De cognitieve ontwikkeling was leidend voor de bevordering.
Zo kwam een 12-jarige jongen in groep 8.
In deze jaren was er via de zorg psycho-educatie voor ouders en deze jongen. Zo kreeg hij kennis, maar het buitenshuis toepassen lukte niet. Thuis bleef het stabiel en veilig. Bij alle basishandelingen had hij begeleiding en sturing nodig. 
 
GROEP 8 
Iedereen kon zien dat het voorgezet onderwijs lastig zou worden. Hij was er helemaal nog niet aan toe emotioneel en sociaal, maar cognitief waren zijn cijfers goed. CITO 542. Hij kreeg een langdurende SOVA om hem voor te bereiden op de middelbare school. Zijn angsten werden alleen maar groter. Zoveel kinderen, geen vaste leerkracht (gehechtheid/veiligheid). De sociale regels voor 12+ klopten totaal niet bij zijn ontwikkeling, het was slechts kalendertechnisch passend. Hij kon het niet toepassen. 
 
BRUGKLAS
Passende school uitgezocht. MAVO/HAVO klas met veel sturing en dubbele lesuren. Minder wisseling, huiswerk op school. Huiswerk klopt nl. niet in de thuiswereld. Dat is geen onwil. Cognitief passend om vanuit autisme groei te kunnen krijgen. Geen rugzak, want dat had de basisschool ook niet. En regels zijn regels.  
Deze periode duurde slechts een paar weken. 
Het beleid was dat de kinderen de eerste weken het basisprogramma volgden met introductieweek. Dan observeren ze de kinderen en maken ze na de herfstvakantie het eventuele zorgarrangement. Hoe jammer dat niet geluisterd werd naar de voorkennis. Deze jongen heeft een directe vertrouwenspersoon nodig die hem de eerste weken letterlijk aan de hand had genomen. De spanning voor de gang, de kluisjes, de klas inlopen, de onvoorspelbare introductieweek, geen aansluiting met klasgenoten. Het lijkt zo onbeduidend, maar had zijn overlevingslijn geweest. Nu verzoop hij, de wc werd zijn vluchtplek, hij kwam altijd laat de klas binnen, want hij liep de gang pas op als deze stil was. Het ging al niet meer om het cognitieve proces. Als ouder zie je het onmachtig toe. Je ziet wat er gebeurt, maar je wordt niet toegelaten tot het schoolse proces. Gemiste kans. Vanaf kerst lag hij verstopt onder de dekens. Intense angst en depressie. Bang voor iedere deurbel, want de boze mensen zouden hem vast thuis komen halen. Schoolwerk thuis was niet mogelijk. 
 
DEELTIJDBEHANDELING MET SCHOOL
Na vijf maanden thuiszitten kwam er een plek op de deeltijdbehandeling met geïntegreerde schoolklas. Hier kwam hij weer tot stabiliteit. Met jongere kinderen, een vast team socio-therapeuten, overdracht tussen school en behandelplek. De mogelijkheid om tijdens de les terug te vallen op een vertrouwenspersoon. Het werkte. Hij kwam cognitief weer tot leren en haalde ook vrij makkelijk goede cijfers. De zelfstandigheid voor werkstukken en boekverslagen konden daar niet opgepakt worden. Dat kwam wel als hij weer naar volledig onderwijs ging. 
Zijn ontwikkelingsachterstand werd hier goed in kaart gebracht, maar het toepassen moest hij gaan doen in een schoolsetting, waar in het VSO goede begeleiding zou zijn. 
 
VSO 
De eerste weken integratie verliepen al direct dramatisch. De overgang van deeltijd met 8 kinderen naar een drukke VSO school was veel te groot. Ook werd duidelijk zijn sensorische overprikkeling. Dat was een nieuw onderzoeksgebied en hij scoorde zeer hoog. Na 10 weken aantobben geplaatst in de zorgklas met individuele aansturing. Hier zag je hem weer opbloeien. Hij had eindelijk ruimte in zijn hoofd om  weer tot leren te komen. De goede cijfers was voor school een bewijs dat hij dus wel kon leren. Wel werd duidelijk dat de afgelopen drie jaar iedereen de basis schoolse vaardigheden had  laten liggen voor de volgende school. Kennis van planning, werkstuk, boekverslag was nauwelijks aangeleerd. En voor schoolwerk al lastig, maar als volwassene wel de basis voor je planning. Gemiste kans en er was geen goede oplossing te bedenken. 
 
Na de zomervakantie weer een andere school (5e schoolplek), want de zorgplek mocht niet structureel blijven. 
De rit van bijna een uur was zo overprikkelend dat hij direct vol zat. Helaas ook nu weinig inleving dat ontprikkelen nodig was om überhaupt tot leren te komen. De kennis van sensorische integratie leek nog niet echt tot school doorgedrongen. Daarbij een nieuwe klas met veel externaliserende kinderen en een juffrouw die vooral op gedrag moest sturen en de basis van een vertrouwde veilige omgeving was volledig weg. Cognitief leren was door het geblokkeerde hoofd niet mogelijk en emotioneel en sociaal leren lukte ook niet. De 16 jarige kalenderleeftijd geeft een leerlijn die totaal niet hoort bij de jongere die nog een basisschoolkind in ontwikkeling is. De impasse was compleet. Een internaliserende jongen die zich in de klas volledig afsloot om te overleven. Voor een docent te moeilijk in deze setting.
 
VRIJSTELLING 5 A
Er rest niets anders dan vrijstelling leerplicht op psychische gronden. 
Cognitief kon deze jongen leren, maar wel in een veilige, vertrouwde omgeving. Zo had hij in emotionele en sociale ontwikkeling kunnen groeien naar een hoger niveau. En de goede lezer zit in dit verslag heel veel momenten waarop het echt anders had gekund en zeker had gemoeten. Cognitief leren kan nog jaren lang. Vertrouwen en veiligheid 
had meer effect gegeven. Maar daar is geen schoolcijfer voor. 
 
En nu? Deze jongen komt er wel in een afgeschermde omgeving. Maatschappelijk lijkt hij verloren. 
Zijn wens is dat dit verhaal meehelpt om school en hulpverleners buiten hun schotten te laten werken. Dat werkt echt. Hij had begripvolle mensen, maar de regels en het grote systeem waren leidend. Voor iedere school was hij een uniek en enig geval. Inmiddels weten we beter.  Hij was niet de enige!

Geloof, hoop en heel veel liefde..... - Flowermum

 

Ze kijkt me vanuit haar eigen wereldje aan met grote ogen, vragend, soms zelfs smekend om met rust gelaten te worden. Er zijn zoveel mensen en instanties die aan haar trekken, ze moet de maatschappij weer in, ze moet maar weer eens naar school dan zal het wel snel beter gaan toch? Waarom zit er zo weinig vooruitgang in het beheersen van haar angsten? Ze krijgt toch medicatie? Kan ze niet beter opgenomen worden uit de thuissituatie vandaan, misschien doorbreken we de angst en kan ze weer naar school… school, school, school…… dat is het enige wat telt. De afgelopen week ben ik weer zo met m’n neus op de feiten gedrukt hoe kwetsbaar ze is, maar dat zo weinig mensen dat zien. Het is een meisje met grote internaliserende autismeproblemen en naar mijn mening moet je haar niet uit haar veilige thuissituatie halen, haar enige houvast.
 
Ze is bijna zestien nu, maar is in haar sociaal/emotionele ontwikkeling ergens bij 10-11 jaar blijven hangen. Als ik haar met “popje” zie dan weet ik dat ze zich onrustig voelt en de geruststelling en geur van haar 15 jaar oude popje nodig heeft.
Ik verbaas me zo vaak over de verschillende leeftijden die ze in zich heeft, van heel klein en afhankelijk tot zo wijs en bijna ouwelijk. Het viel me voor het eerst op toen ze een jaar of 3-4 was en nog geen diagnose Autisme had. Ze kon heel ingewikkelde puzzels maken maar als ik vroeg pak je jas en schoentjes begreep ze niet wat ik bedoelde. Ook liep ze steeds weg als ze buiten speelde, tot grote schrik maar ook ergernis omdat ze maar niet leek te luisteren.
Totdat een orthopedagoog ons uitlegde dat ze gewoonweg verdwaalde omdat ze de straat waar we woonden niet meer herkende. Ook nu kan ze niet zelfstandig op weg omdat ze verdwaald als het er maar iets anders uitziet buiten.
 
Soms denk ik nog wel eens aan die tijd dat ze 4 jaar was en de problemen nog zo relatief klein waren, weglopen, driftbuien, rigide gedrag, s’nachts vele malen huilen…..
Als we toen de kennis van nu hadden gehad over autisme over angsten over depressie dan zouden we zoveel dingen anders gedaan hebben. Dan zou ze nu niet thuiszitten vermoed ik, dan hadden we ons veel minder aangetrokken van mensen die het beter wisten en die zeiden: je bent overbezorgd breng haar maar eens een weekje hier…….
Natuurlijk ze was ons nakomertje, maar haar grote zus is wel ” gelukt” en dat heeft me altijd op de been gehouden als ik me weer eens aangevallen voelde over de manier waarop we met dochter omgingen. De keren dat ik aan het eind van een pittig gesprek met school of hulpverleners vertelde dat dochter een 10 jaar oudere zus heeft, met de nodige diploma’s en die op haar 19e al een eigen bloemenzaak had veroorzaakte steevast een ommekeer in het gesprek. Wat op zich triest is natuurlijk, alsof Autisme aan de opvoeding ligt.
 
Zoals de tekst in het plaatje hierboven zegt; laat mij, laat ons nu werken aan het bouwen van een sterker kind, geef ons daar de tijd voor, laat ruimte voor onze ideeen hierover.
Sinds een paar maanden gaat ze naar deeltijdbehandeling met de taxi, een enorme stap vooruit. We zijn trots op haar maar toch blijft het allemaal nog heel kwetsbaar en zijn we elke dag bezig met haar tot het maximale te stimuleren wat mogelijk is. Maar gun ons de tijd anders krijgen we een beschadigde volwassene……. En mag ze vooral zichzelf zijn met haar talenten en gaven en haar grote liefde en passie voor paarden. Ergens ligt de sleutel, en we zullen hem verdorie samen met haar zien te vinden, stapje voor stapje ontdekken en veroveren we die “onveilige” wereld voor en met haar, ze komt er wel die bijzondere dochter van ons! Op een andere manier, via een andere weg, maar net zo waardevol en bijzonder als haar zus.
 
Ik geloof in haar en in onze liefde om haar uit te kunnen laten groeien tot een prachtige vlinder die misschien niet in elke tuin zal fladderen, die niet de hele wereld zal zien. Maar die juist die bijzondere bloem zal vinden die zij nodig heeft om de energie uit te halen om haar vleugels uit te kunnen blijven slaan….
 
Geloof, hoop en heel veel liefde!
 

Mijn ode aan Penny - Yvonne Muijs

Het duurt niet lang meer totdat deze vechter ons verlaat en in Amerika met haar gezin een nieuw leven gaat beginnen. Wat zouden andere ouders het haar graag na doen. Alleen al om het feit, dat een kind dat anders is in Amerika op school gewenst is. Dat hoe dan ook een kind naar school mag gaan met alle tools die hij nodig heeft.

Wat een fijn vooruit zicht. Penny roept: ‘ik sluit af maar om me heen zie ik krachtige ouders die verder vechten’.

Dat ouders vechten voor hun kind is een oeroud gegeven en een ieder doet dit dan ook op zijn eigen manier. Ik zie dit bij mijzelf. Zonder de geweldige ondersteuning van mijn man, zou ik niet als een wilde om me heen vechten. Maar één ding weet ik zeker, voor mijn kinderen komt het Nederlandse onderwijssysteem te laat, maar hopelijk niet voor mijn kleinkinderen. Wanneer ik hoor dat passend onderwijs nog 5 jaar nodig heeft, dan is mijn zoon 19 jaar, dus te laat. Maar met al mijn kennis en informatie die ik via Penny opgedaan heb en ook in mijn eigen netwerk, kom ik stapje voor stapje voor uit. Hulpverleners/bemiddelaars kunnen daar soms blokken in de weg leggen, zodat processen stagneren. Maar ook het zoeken naar een school met het ontbreken van kennis. Want wat is passend voor mijn kind? Rekening houdend in welke ontwikkelingsfase hij is en wat zijn ontwikkelingsvragen zijn.

Alles sluit nauw aan, maar alles wil niet mee aansluiten. Wetgevingen zouden moeten veranderen. Of misschien bestaan ze, maar worden ze niet uitgevoerd. Fijne mensen om me heen die mijn horizon nog kunnen verbreden. Mijn doel staat dan ook klaar. Passend onderwijs voor alle kinderen, niet alleen naar school moeten, dat is voor mij geen passend onderwijs. Nee, ook kinderen die om welke reden dan ook thuis zitten hebben recht op ontwikkeling en dagstructuur. Kanjers die op school vast lopen op tijd helpen, zodat de problematiek niet gaat opstapelen met uitval als gevolg. Laat ouders mee praten geef hun beslissingsbevoegdheid, hun kundigheid is waardevol. Put uit hen kennis en kracht.

Penny, wat heb ik veel geleerd van je positiviteit maar ook je kracht met al je kennis en je creatieve brein in oplossingen. Niets is jou te veel.

Liefs Yvonne

Hallo meneer Dekker - Rebecca (thuiszitter)

Hallo meneer Dekker,
 
Kijkt u ook zo uit naar Prinsjesdag? Ik wel hoor!
U zult zich nu wel afvragen hoe dat dan kan. Hoort die Rebecca niet dan gewoon lessen te volgen?
Ja, eigenlijk wel.Maar sinds een jaar ben ik een thuiszitter.
Ik heb net als u enkele fietsongelukken gekregen, maar bij mij was het stuur en de remmen op school onklaar gemaakt, dus daar zit wel een verschil. Ook een verschil is dat ik er chronisch ziek door ben geworden. Ik heb ook aangifte gedaan van zware mishandeling, maar er is geen onderzoek of iets geweest. Stom hé?
Maar ik heb u de afgelopen jaren horen praten over Passend Onderwijs en dacht “dat komt goed uit, want ik heb Passend Onderwijs nu wel nodig”.
Ach… zoals u wellicht heeft gelezen krijg ik dat niet. Voor mij geen afstandsonderwijs of aangepaste toestanden, nee voor mij is het thuiszitten en hopen dat de docenten weer wat op Magister zetten, zodat ik wat huiswerk kan maken. Nu zult u waarschijnlijk denken: Maar dat is toch helemaal niet de bedoeling?
Nee, dat dacht ik ook, maar mijn school heeft geen geld om mij onderwijs te geven.
En nu denkt u vast: maar kan er dan geen docent een paar keer per week komen, zoals ik op de TV heb gezegd. Nee, die bestaan niet op mijn school. Weet u wat we nu aan het doen zijn?
We zijn aan het mediaten. Dat wil zeggen dat we proberen samen met school te middelen in mijn onderwijsrecht en de school’s zorgplicht.
Of is het andersom? Heb ik de onderwijsplicht en zij het onderwijsrecht en dat daarom ik eigenlijk afstand moet doen van de rechten en alleen de plichten moet nakomen?
Weet u wat ook zo vreemd is?
U weet waarschijnlijk nog wel dat ik zo gepest ben in de eerste klas op deze school en anders weet u dat nu en nu wil school dat ik samen met die pestkoppen gewoon weer in de klas ga zitten. Terwijl ik toen gesmeekt heb om een andere klas en een jaar en een niveau hoger ben geplaatst omdat ik te slim was voor de brugklas?Ik moet namelijk blijven zitten, omdat ik vorig schooljaar net niet voldoende gescoord heb. Ik vond het erg lastig om op een LOI-manier een middelbare school te doorlopen en alleen maar uit de boeken te moeten leren, terwijl mijn klasgenootjes uitleg kregen, stencils, aantekeningen en tips welke zaken zij moesten leren voor proefwerken en ik dus niet. Ik mocht zelfs geen toetsen maken van bepaalde vakken.
Maar goed, weet u, vorig schooljaar ging het een beetje mis in de communicatie. Mijn moeder bleef vragen om een toets die ik moest inhalen en de school wilde deze niet geven. “Omdat er afspraken met u gemaakt zijn” Maar dat was natuurlijk niet zo. Afspraken zijn dingen die je samen overeenkomt en niet dat als ik nu zeg dat u onmiddellijk de school moet dwingen mij afstandsonderwijs te geven en u natuurlijk zegt dat dit niet gaat, dan hebben we geen afspraak. Maar school denkt daar anders over.
Mijn moeder heeft hierdoor dus ook uren in de cel gezeten. Gewoon omdat de originele afspraken niet nageleefd werden.
Terug naar het verhaal over het pesten. U weet ook nog wel dat ik geschorst en verwijderd ben? Gewoon omdat het kon en volgens school 1x had geageerd (betekend volgens mij een soort van pittig reageren op een onrechtmatige situatie). En van mijn broer werd zelfs gezegd dat hij geïntimideerd had. Als het al waar zou zijn geweest, dan was het dus al 1 hele keer gebeurd. Maar toch gelijk geschorst en van school gekieperd (als dit niet door de geschillencommissie tegen was gehouden)
Het ‘’grappiste’’ aan de situatie was dat uw onderwijsconsulenten zelfstandig (zonder te overleggen met ons) een schorsing verlenging van onbepaalde tijd hebben voorgesteld en met de verwijdering akkoord zijn gegaan. Uiteindelijk hebben ik en mijn broer 5 weken thuis geschorst gezeten door de onderwijsconsulent en we alleen naar school uiteindelijk mochten om toetsen te maken, mijn broer 1of 2 per dag, ik 4 toetsen per dag en ik moest verplicht van school 5 dagen per week naar school. Leuk hé zo’n onderwijsconsulenten die zonder overleg opeens alles voor school gaat regelen en mijn en mijn broers rechten uit het oog verliest? De verwijdering van mij en mijn broer is door de geschillen commissie wel terug gedraaid.
En weet u wat. Ik ben maanden gepest, getreiterd en geïntimideerd door zelfs school, want als ik niet akkoord zou gaan met door hun opgestelde voorwaarden dan zou ik niet eens meer naar school hebben gemogen wanneer ik daar wel toe in staat zou zijn.
Mijn broer werd zelfs geduwd en mijn krukken uit mijn handen getrokken terwijl ik er op steunde. Deze mensen zitten er allemaal nog. Die werken nog elke dag in het onderwijs weet u.
Zonder schorsing, zonder excuses aangeboden te hebben.
En ook de pestkoppen. Die lopen ook nog vrolijk rond.
Geeft niet hoor dat de pestkoppen nog op die school zitten, maar ik wil niet bij ze in de klas zitten. Maar school vindt dat omdat ik op cijfers ben blijven zitten, dat ik dat gewoon moet doen. Ach… die school… ze vonden zelfs dat als je chronisch ziek bent ook verstandelijk niet meer alles op een rijtje kan hebben en dus dat ik naar een REC3 school zou moeten.
Weet u trouwens wat ook een goocheltrucje van scholen is met zgn. lastige leerlingen die doubleren? Ze naar het MBO doorschuiven, maar dan op niveau 1 of 2. Weet u dat ze dan nog 4 jaar lang doen over het behalen van een startkwalificatie?? Maar dat is dan het probleem van die jongere die dan vanaf hun 18e lekker financieel de klos zijn.
Kunt u zich dit voorstellen? Chronisch ziek, afgeserveerd naar een lager leerniveau en alles wat voor de jongeren geldt tot 18 valt ook qua gezondheidszorg in 1 klap weg. Tja, en dan denk je dat de school nu wel weet dat je chronisch ziek bent en dat je dus afhankelijk bent van deels thuisonderwijs/afstandsonderwijs en dat het na de schoolvakantie in elk geval wel geregeld zou zijn. Nou nee, want de school werkt niet proactief. Dus, misschien begrijpt u nu waarom ik zo uitkijk naar Prinsjesdag.
Ik heb al nummerbordjes gemaakt van 0 tot 10. Met die bordjes ga ik alle leden van het kabinet een cijfer geven. Dit zal ik dan maar doen alsof het een Maatschappijwetenschappenles is. En voor de lol zal ik ook de hoedjes maar cijfers geven om ook wat leuks erin te gooien. Denkt u dat er ook een ludiek hoedje zal zijn met een verwijzing naar de thuiszitters/thuiskanjers?
U weet wel, in bestuurlijke termen zal ik het even voor u vertalen: zzp’ers binnen het probleemonderwijs. Dat zijn die mensen die voor een euro moeten werken en de kas van het bedrijf spekken voor 30 euro. En als spoileralert kan ik u dit meegeven: U, mevrouw Schippers en meneer Van Rijn scoren heeeel laag.
Dus mocht u ergens een foto van mij zien op 1 oktober op het Plein: het cijfer dat er bij staat is voor u.
En mocht u ooit nog eens de kant van een leerling willen horen qua ervaringen met passend onderwijs die niet een veer in uw kont wilt steken, bel gerust! Skypen en mailen mag ook :-)
Tot de volgende keer!
XOXO-Rebecca
Ps. : Kunt u misschien ook meedenken hoe ik moet gaan participeren zolang er nog voor chronisch zieken en gehandicapten letterlijk en figuurlijk de deuren gesloten blijven?

Aanmelden Nieuwsbrief

► Meld je aan voor de Nieuwsbrief en blijf op de hoogte van alle activiteiten!

Onderwijsfonds

De werkgroep 'Thuiszitters Tellen' heeft het ministerie van van Onderwijs Cultuur en Wetenschappen (OCW) gevraagd om een Onderwijsfonds op te richten. Echter, het ministerie is niet op dit voorstel ingegaan. Ook werd een amendement van Tjitske Siderius (SP) door de Tweede Kamer verworpen.

Meer hierover kun je lezen bij het deel Wet- en Regelgeving.

Daar vind je ook de Kamerbrief over onderwijs op een andere locatie dan school.

KnopMeer

 

Wist je dat...?

Klik hier om het te weten!

 

Twitter