Wie zijn wij?

Informatie over initiatiefnemer(s)

Zomaar een zaterdagochtend twitteren leverde dit enorm goede initiatief op. Een initiatief door ouders, voor ouders en kun kinderen. Zoals u kunt lezen in de eerste blog ben ik/was ik (Juliëtte Mutsaers) een ouder van een thuiszitter. En door de jaren heen door schade en schande wijzer geworden. Ook sinds kort een Twitteraar! En het was zaterdagochtend 27 juni 2015 dat ik reageerde op een tweet van Katinka Slump (onderwijsjurist) die zich met hart en ziel en binnen haar mogelijkheden inzet voor onze thuiszitters. Sinds de uitzending van Zembla op 22 april j.l. waar aandacht werd besteed aan het grote probleem rond thuiszitters en de Wet passend onderwijs, slipte de mailbox van Katinka dicht. In een tweet richtte zij zich tot haar volgers en de rest van Nederland. Haar vraag was: “Ik heb zoveel thuiszitters in mijn mailbox, wat gaan we doen?”. Ik heb deze vraag beantwoord met: “Met zijn allen op teldatum 1 oktober op het Plein in Den Haag!?” Zo gezegd, zo gedaan… de tweet werd geretweet en de volgende dag kwam de vraag waar de organisatie zat. Tja, wie A zegt, moet ook B zeggen…… Vandaar dat u nu op de site ThuiszitterTellen zit en deze informatie leest en we op 1 oktober 2015 zoveel mogelijk thuiszitters op het Plein in Den Haag willen ontvangen om staatssecretaris Sander Dekker een handje te helpen met het tellen van alle thuiszitters in Nederland. Dat is hem tot op heden namelijk nog niet gelukt. Door gezamenlijk in de openbaarheid te treden, wat makkelijker is dan individueel, hopen we een duidelijk signaal naar onze overheid te sturen wat de problemen rondom thuiszitten oproept. Samen staan we sterk en samen kennis delen geeft macht.

Juliëtte

Nu wat over mezelf. Ik ben een alleenstaande ouder (moeder) van een zoon van nu (2015) 13 jaar. Een kind met kindeigen ontwikkelingsproblematiek die, om mee te kunnen draaien in het onderwijs, extra ondersteuningsbehoeften nodig heeft. Meer dan het gemiddelde kind, meer dan het kind dat wel naar school kan met de ondersteuningsbehoeften die onze wetgever biedt. Waardoor hij helaas een thuiszitter werd. Ook heb ik ervaring als professional in de jeugdzorg. Ik heb ervaring met pleegzorg, thuislozen zorg (moeders met kinderen onder de 13 jaar) en ik heb jaren gewerkt op een medisch kleuter dagverblijf. Nu mijn zoon extra zorg behoeft gaat mijn volledige aandacht naar hem. Lange tijd ben ik heel voorzichtig geweest in het naar buiten treden met onze problematiek. Ik wilde mijn strijd tegen onderwijs, jeugdzorg etc. niet over de rug van mijn kind voeren. Het waren ook onzekere tijden. Maar nu, jaren later en na vrijgesproken te zijn elke blaam, durf ik wel, in het belang van al die thuiszitters naar buiten te treden. Ouders te ondersteunen om uit het web te geraken waarin ze belanden als hun kind thuis komt te zitten. Mijn doel is kennis over te dragen aan andere ouders om samen sterk te worden. Want kennis geeft macht. En verbondenheid geeft kracht. Vandaar dat ik mijn bijdrage probeer te leveren aan Ouderkrachtvoortkind.nl. In mijn eerste blog kunt u teruglezen door welke bergen en dalen we zijn gegaan. Nu ik dit schrijf lijkt er licht aan de horizon te komen. Er is een school voor voortgezet onderwijs die mijn zoon, na de zomervakantie een maatwerktraject aan wil bieden. Ik hoop voor mijn zoon en de school dat dit een succesverhaal wordt, want van succesverhalen kunnen we groeien en wijzer worden.

En ondanks dat het er naar uitziet dat mijn zoon geen thuiszitter meer zal zijn in het nieuwe schooljaar zal ik me in blijven zetten voor passend onderwijs voor ieder kind zodat er geen thuiszitters meer zullen zijn.

Maak samen met ons van de Thuiszitters manifestatie een succes en sta in uw kracht!!!

Juliëtte Mutsaers 

Juliette

Janine

Ik ben Janine Scherpenberg, moeder van drie kinderen waarvan één niet meer naar school gaat. Toen Daphne 13 jaar was hield zij het niet langer vol om naar school te gaan. In de 10 jaar dat zij daar heen was gegaan had ze een leerachterstand van 6 jaar opgebouwd en was zij diep ongelukkig. Vorig jaar is zij gestart met afstandsonderwijs, bekostigd door de school. Dat hebben wij niet zomaar voor elkaar gekregen. In mijn boek 'Thuis is Daphne Daphne' heb ik beschreven hoe wij in de situatie terecht konden komen en hoe het voor elkaar krijgen van onderwijs (thuis) voor een meisje met selectief mutisme (sociale angst) niet vanzelf gaat.

Ik ben van mening dat het recht op een positieve ontwikkeling altijd gaat voor een plicht om op school aanwezig te zijn. Want zo zie ik leerplicht inmiddels, als een aanwezigheidsplicht. In mijn ogen benadert dat kindermishandeling (als educatieve verwaarlozing) als een kind in jaren niet tot onderwijs komt. De focus van instanties als het om problematiek omtrent een 'thuiszitter' gaat is 'het weer naar school gaan'. Dat vind ik jammer. Voor alle kinderen telt dat ze recht hebben op onderwijs, ook als dat op een school niet lukt. Ik zie ook in mijn werk als kindertherapeut dat kinderen tegenwoordig lijken te solliciteren voor een plaats op school. Ze worden makkelijk 'afgewezen' in de vorm van verwijzing naar 'een andere school', zonder te weten welke, als er ook maar een vermoeden tot zorgvraag is. En zo komen kinderen thuis te zitten, die juist wel heel graag naar school gaan. Het is kwalijk dat de overheid aangeeft niet te beschikken over informatie over het aantal thuiszitters in Nederland. Op basis waarvan wordt dan beleid gevoerd? En hoe is het effect van de invoering van passend onderwijs dan aan te tonen. Sterker, hoe kan het aantal thuiszitters als probleem, en als doel, worden gehanteerd als men niet eens weet (tenminste, zo wordt beweerd) wat daarvan de grootte is. Onderwijsvrijheid, onderwijs op maat is wat in mijn ogen nodig is om te bewerkstelligen dat elk kind bekomt waar het recht op heeft. Ontwikkeling, onderwijs.

Dat is waarom ik graag bijdraag in dit initiatief van Juliëtte. Samen zijn wij sterk. Iedereen kan bijdragen door aanwezig te zijn en / of door zich hier aan te melden. 

Yvonne

Ik ben moeder van 3 kinderen 8/12/14 en heb een thuiszittend kind. De vraag is altijd waarom doe ik dit.

Ik wil dat mijn kinderen de zelfde rechten hebben en mee tellen in deze mooie maatschappij. Dit betekent dat mijn thuiszittend kind onderwijs mag hebben in welke vorm dan ook, maar wel een vorm die bij hem past en de zorg die hem toekomt. Wat willen ouders voor hun kinderen? Dat ze gelukkig zijn, dat ze groeien mogen in deze maatschappij en wanneer wij er niet meer zijn, zelfstandig genoeg om hun weg te kunnen gaan en nog veel meer belangrijke dingen. Onderwijs is zo belangrijk voor een ontwikkeling en iedere thuiszitter moet er zo voor vechten om onderwijs te krijgen. Iets heel simpels als huiswerk leveren aan een ziek of thuiszittend kind duurt maanden en begeleiding hiervoor dito. Een gevecht dat eindeloos voortduurt en wat veel kracht van kind en ouders wegneemt. Maar ook de rest van het gezin leidt onder dit alles.

In mijn ogen kan dit wel allemaal anders. Wat zou het prachtig zijn mijn kind weer te kunnen plaatsen op een school, wat hij graag wil en om weer onderwijs te krijgen zonder dat het maanden duurt en wat gelijk aan behandeling aansluit. Dyslexieverklaring voor je kind zonder de 3 E scoren betaald kregen. Gemeenten en scholen bijvoorbeeld samen het geldpotje bewaren zo dat de ene niet naar de andere schuift. Alles prachtige dingen maar op dit plein sta ik voor mijn kind. Want ook hij telt mee en ook hij heeft rechten.

Yvonne Muijs Foto voor TT

Penny

Mijn naam is Penny Holloway, moeder van twee prachtige jongens.
Een daarvan is Alex Brons, volgens de officiële definitie geen thuiszitter, echter naar mijn definitie een kind met een onvolwaardig onderwijs aanbod.
Samen met een groep ouders zijn wij actief in het organiseren van zorg/onderwijs symposia en awareness omtrent de thuiszitters problematiek.
Mijn motto "mooie mensen, rot systeem". Mooie mensen die wensen dat er meer mogelijkheden komen binnen ons onderwijs systeem, een rotsysteem die dit "tegenhoud".
Vele betrokkenen zetten hard in voor zorg en onderwijs voor Alex, daar ben ik dankbaar voor, samen komen we langzaaaaam stap voor stap vooruit. Op woensdag 20 januari 2016 zijn wij geëmigreerd naar de Verenigde Saten van Amerika in de hoop beter en passender onderwijs te vinden voor onze kinderen. Ik zal van een afstand de ontwikkelingen in het onderwijs van Nederland blijven volgen en daar waar mogelijk ouders blijven ondersteunen.

Foto Penny

 

 

De werkgroep in beeld

Fotos TT             

 

                                  

Aanmelden Nieuwsbrief

► Meld je aan voor de Nieuwsbrief en blijf op de hoogte van alle activiteiten!

Onderwijsfonds

De werkgroep 'Thuiszitters Tellen' heeft het ministerie van van Onderwijs Cultuur en Wetenschappen (OCW) gevraagd om een Onderwijsfonds op te richten. Echter, het ministerie is niet op dit voorstel ingegaan. Ook werd een amendement van Tjitske Siderius (SP) door de Tweede Kamer verworpen.

Meer hierover kun je lezen bij het deel Wet- en Regelgeving.

Daar vind je ook de Kamerbrief over onderwijs op een andere locatie dan school.

KnopMeer

 

Wist je dat...?

Klik hier om het te weten!

 

Twitter